پر می شود تمام زمین از صدای من

لبخند می شوی به هوای پرنده ها

پر می کشی به پنجره ی چشم های من

بر شاخه های شعله ورم خانه می کنی

گل می کنی در آینه ی ماجرای من

با برگ های مضطربم دست می دهی

می خوانی از حوالی فردا برای من

جنگل نفس نمی زند و محو می شود

 هی جا نماز چشمه ی سبز دعای من

آری کویر ،این کفن سرد وپیر هم

بیگانه است با ضربان ((خدای من))

فردا دوباره ریشه ی من جای دیگری ست

بر ماسه ها نمانده به جز رد پای من

  از مجمو عه شعر آسمان خیره به من (انتشارات نسل مروارید ۱۳۸۲)