به نام خداوند جان و خرد

 ( رها تر از همه ی آفتابگردان ها  )

*          *          *

صدا زدم همه ی من !کجای این دریا

نشسته ای به تماشای موج های رها

رها تر از همه ی آفتابگردان ها

رها تر از همه ی شوق بادبادک ها

تویی که اول این قصه آسمان بودی

و بعد چشمه شدی چشمه چشمه تا رویا

شکفتی و دل من شاعر نگاهت شد

که عاشقانه سرودم به نام تو زیبا

*          *          *

تو پشت فرصت سبز کدام فاصله ای

که آسمان شده از دیدن تو سر به هوا

پری کوچک من ! ناجی غزل پوشم

برای من بنویس از سپیده از فردا

*          *          *

دلم گرفته تر از ابرهای دنیا بود

صدا زدم همه ی من کجای این دریا ...